11.11.09

ΨΙΘΥΡΟΙ ΑΓΟΡΙΩΝ















Καλημέρα σας!
ζω στα περίχωρα Θεσσαλονίκης και κάθε που κατεβαίνω στο Κέντρο της πόλης περνώ από τον Ιανό κι αγοράζω βιβλία «με το κιλό», στερημένη καθότι από το τοπικό βιβλιοπωλείο, που κάθε τόσο διαπιστώνει, ότι τα πιο καλά βιβλία εξαντλούνται γρήγορα. Ανάμεσα σ` αυτά ήταν και το «Ψίθυροι αγοριών» της Βούλας.
Γυρνώντας το βράδυ κουρασμένη, το άφησα στο γραφείο μου με σκοπό να το διαβάσω από την επόμενη. Αμέσως το περίλαβε ο γιος μου ετών 15,5. «Να το διαβάσω;» « …και ρωτάς ! Μα φυσικά» . Στις δύο το βράδυ είχε ακόμη φως στο δωμάτιό του. Ανησύχησα και τον βλέπω με το βιβλίο στο χέρι. «Τελειώνω όπου να ναι…» .Γούρλωσα τα μάτια μου. Τι ναι τούτο που το κάνει τόσο ενδιαφέρον, άραγε; Λόγω της περασμένης ώρας είπα να μη κάνω βιβλιοκριτική στις δυόμιση τα χαράματα και το ανέβαλα για την επόμενη.
Κατά το απογευματάκι, μόλις πιάνω το βιβλίο στο χέρι μου έρχεται η κόρη μου ετών 17,5. «Να το πάρω λίγο να διαβάσω , γιατί κουρκούτιασα μ` αυτά τα μαθηματικά κατεύθυνσης...» Ξαναγούρλωσα τα μάτια μου, διότι δεν νοείται (στα σημερινά παιδιά) διάλειμμα με…ξαναδιάβασμα. « …και ρωτάς !» ξαναπαντώ. Τελείωσε καμιά ώρα το.. διάλειμμα και λέω άντε τώρα να πάρω το βιβλίο στα χέρια μου. Λίγο το τηλέφωνο που κουδουνίζει όταν δεν το περιμένεις , λίγο οι παντός είδους διασπάσεις της εργαζόμενης - μάνας - νοικοκυράς –συζύγου-γυναίκας , έφτασε πάλι το βράδυ και καθώς ανέβηκα στο διάδρομο γυμναστικής για να κάνω το καθιερωμένο ..jogging για το πρόβλημα της μέσης μου, λέω «δε πιάνω το βιβλίο της Βούλας, να βάλω στη χαμηλή ταχύτητα το διάδρομο και να το απολαύσω!» .Κι έτσι έγινε.
Τι να πρωτοπεριγράψω!!!
Κατ` αρχήν μ` ενθουσίασε η γλώσσα του βιβλίου: είναι παρακινδυνευμένο να χρησιμοποιεί κανείς αυτή τη γλώσσα στη παιδική λογοτεχνία, όταν έχει σκοπό να προκαλέσει. Όταν όμως έχει τόσα παιδικά βιβλία στο ενεργητικό του-όπως η Βούλα- πετυχαίνει να μπει στο «πετσί» των ηρώων του βιβλίου (που φυσικά είναι τα αγόρια!) με τη πρώτη . Κατόπιν τα υπόλοιπα: η πλοκή, τόσο καθημερινή και πραγματική μαζί!
Τα κοινωνικά θέματα που βάζει: ισότητα των φύλων, τρόποι επικοινωνίας στην οικογένεια και μεταξύ των παιδιών-αδελφών , ανησυχίες και προβληματισμοί, ίντερνετ και προστασία, σεξουαλική διαπαιδαγώγηση και πρόληψη, θέματα δημοκρατίας του λόγου, εκπαιδευτικό σύστημα, ανησυχίες των εφήβων για ανεξαρτησία –επιλογές, τρόπος διαχείρισης της ενοχής απέναντι στη παγιωμένη αντίληψη των γονέων τους….Κι όλα αυτά δοσμένα με χιούμορ, με καθαρότητα, με ευαισθησία, με ζωντάνια, με τρυφερότητα…Βούλα σ` ευχαριστώ από καρδιάς, κι έλα στη Θεσσαλονίκη να το παρουσιάσεις!


ΝΑ ΠΟΥ Μ`ΑΚΟΥΣΕ: Παρουσίαση του Βιβλίου

Τι απασχολεί πραγματικά τους σημερινούς έφηβους;Το τελευταίο βιβλίο της Βούλας Μάστορη «Ψίθυροι αγοριών» προσεγγίζει τολμηρά αυτό το ερώτημα και γίνεται αντικείμενο μιας συζήτησης στην οποία καλείστε να συμμετάσχετε.Για το βιβλίο, εκτός από τη συγγραφέα, θα μιλήσουν:Τασούλα Τσιλιμένη, Επίκουρη Καθηγήτρια Πανεπιστημίου ΘεσσαλίαςΒασιλική Μανούκα-Τζανάβαλου, Εκπαιδευτικός, Οικογενειακή Σύμβουλος

Τρίτη, 24 Νοεμβρίου 2009
Ώρα:8:00 μ.μ. - 10:00 μ.μ.
Τοποθεσία:Βιβλιοπωλείο Π. ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ
Οδός: Αγίας Σοφίας 40, τηλ. 2310 241 630

16.10.09

ΘΕΟΜΗΝΙΑ


Αφιερώνεται στη
διαδικτυακή φίλη meril











Τη σφυρίχτρα μου
κι ένα φακό κατόπτρου
ως μόνα απαραίτητα θα πάρω,
στην εντολή εκκένωσης της πόλης
δεν θα υπακούσω
κι ας ξέρω , πως πυκνοί καπνοί
προϊδεάζουν
για το «έχειν» μου , που κινδυνεύει.
(Τους διασώστες είναι που νοιάζομαι
κι ας μην ανήκω.)
Λέω να μην απομακρυνθώ,
ως το περίπτερο μονάχα,
τα τελευταία νέα ν` αποσύρω,
(γιατί είναι πια παλιά.)
Κι όταν κοπάσει ο πανικός,
τότε θα πλησιάσω,
πόσο συμπάσχω να τους δείξω:
(τ`αποκαΐδια όλους τους φτωχαίνουν…)
Εσένα κάηκε το πετσί σου
θα μου πεις,
εγώ, γιατί ν` αλείφομαι γιαούρτι,
μα τόσες φορές αναστενάρισσα,
τα κάρβουνα πια έχουν
γίνει η έξις μου.
Αλλιώς προχωράς
με μια καταστροφή στη πλάτη,
ο καμένος τουτέστιν συμπονά
περισσότερο
ιδίως όταν δεν έχει πού την κεφαλήν κλίναι…

24.9.09

ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ΓΙΑΤΙ






















…Και καλείσαι να ξέρεις
μόνο το «γιατί»,
το «τΙ», το «πόσο», το «πότε» και το «πώς»
ετεροκαθορίζονται
(η αιώνια κοινωνική σύμβαση που λες…)
Θα πάρεις συνεντεύξεις,
θα σου πουν πόσο υποφέρουν,
θα τ` αξιολογείς
(μονάχα εσύ θα ξέρεις το γιατί)
θα ιεραρχείς , μα δε θα επιλέγεις.
Ο ρόλος σου περιχαρακωμένος:
θα προτείνεις, μα δε θα ξέρεις
ποιο δρόμο θα πάρουν οι προτάσεις σου.
οι επαρκώς αιτιολογημένες
(με τη μαεστρία της ειδήμονος).
Ασ` τες να πετάξουν!
Σα να μην είναι κτήμα σου,
όχι ελαφρά τη καρδία,
με κόπο τις επεξεργάστηκες,
μη σε νοιάζει
οι δείχτες ανάλωσης θα το δείξουν:
θα δουν και θα αποϊδούν
στο τέλος θα ενστερνιστούν!
Αχ! Και να χαμε το μαγικό ραβδί,
να ενώναμε το γιατί σου,
με τα τι, τα πως, τα πότε και τα πόσο.
Μα φαίνεται πως δόθηκαν
αυτά με πονηριά,
γιατί από καταβολής του
ο κόσμος έτσι πλάστηκε:
η γνώση ήταν πάνταπρονόμιο του παραδείσου…

26.5.09

ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΑΙ ΣΤΙΧΟΙ




Σας ενημερώνω ότι ο διαδικτυακός μουσικός και ποιητής

Πάνος Αβατάγγελος

(και το Ρωξανοειδές Σχήμα)

φιλοξενούνται στη μουσική ιστοσελίδα:


στην οποία περιέχονται δυο τραγούδια μου:

Το κέρμα του Βαρκάρη και Ο Κοχλίας
Μπορείτε να μπείτε πατώντας στο σύνδεσμο:



και να απολάυσετε τη μουσική (τα δικά μου είναι Νο 9& και Νο12)

ενώ στο σύνδεσμο:



μπορείτε να διαβάσετε τους στίχους.


20.5.09

ΑΥΤΟ-ΕΚΔΟΣΗ

Τούτη η ανάρτηση αφιερώνεται στο πολύ καλό φίλο Νικηφόρο


που από πάντα με στηρίζει και με ενθαρρύνει.

Νικηφόρε σ`ευχαριστώ από καρδιάς.




Πάνε δυόμιση δεκαετίες από τότε που δειλά-δειλά κατέβηκα τις στενές και λειωμένες σκάλες στο Κατώι με μερικές αράδες δικών μου στίχων στα χέρια.
«Ενδιαφέρουσα γραφή» μου είπε ο «Ειδήμων» κι εγώ αναθάρρησα μιας και είχα ήδη στο ενεργητικό μου δυο βραβεία σε ποιητικούς διαγωνι-σμούς κι ένα Εκδότη-Ειδήμονα μπροστά μου.
«Να κλείσουμε ένα ραντεβού να τα πούμε!» μου είπε χαμογελώντας «πάρε μου αύριο που είναι κλειστό το μαγαζί.»
Πήρα με αγωνία. «Θα βρεθούμε στο ξενοδοχείο Πανόραμα στις 20.00»
Δεν πήγα στο ραντεβού. Αναρωτιόμουν τι θα μας προσέφερε το ξενοδοχείο «Πανόραμα» περισσότερο, από τον πιο φυσικό χώρο του βιβλίου , δηλ. το παλιό βιβλιοπωλείο.
Μεσολάβησαν πολλά χρόνια από τότε. Η επιθυμία μου για αυτό-έκδοση είχε εξασθενήσει μέχρι που πριν τρία χρόνια μου λέει μια συμ-ποιήτρια: «Τι ποιήτρια είσαι αν δεν εκδόσεις;»
Η αλήθεια είναι ότι εγώ ποτέ δεν «δήλωσα» ποιήτρια, μόνο που άρχισα τελευταία να κοινωνικοποιούμαι περισσότερο στα «ποιητικά» , σε κάποιες λογοτεχνικές μαζώξεις.
____«Έλα στου τάδε έκανα κι εγώ εκεί εκδόσεις, όπως άλλοι συνάδελφοι» μου είπε η Ιουλία που είχε τυπώσει και κάρτα με την ιδιότητα «ποιήτρια», εξ ού και «συναδέλφισσα»
«Θα μιλήσω στον εκδότη για να σε περιμένει»
Οι κακές γλώσσες έλεγαν ότι η Ιουλία για κάθε τρεις πελάτες που πήγαινε στον Εκδότη εξασφάλιζε μια δική της έκδοση δωρεάν.
Επέμενε τόσο πολύ να πάω μετά το πέρας μιας λογοτεχνικής βραδιάς, που ντράπηκα να μην το κάνω. Ο Εκδότης μου είπε ένα σημαντικό ποσό (όσο περίπου δύο μισθοί μου) και φυσικά δεν το αποφάσισα. «Τι να τα κάνω χίλια πεντακόσια αντίτυπα» σκέφτηκα, εγώ ζήτησα μόνο μια περιορισμένη αυτοέκδοση. Τα βιβλία της Ιουλίας ήδη πωλούνταν στα στοκατζίδικα για ένα ευρώ , αλλά κι ο ίδιος ο Εκδότης τα πουλούσε στην ίδια τιμή -ο,τι πάρεις ένα ευρώ- σε «προσφορά». Τι νόημα είχε λοιπόν η έκδοση τόσων πολλών αντιτύπων;
«Εμείς θα κάνουμε και τη προβολή της έκδοσης» μου είπε ο Εκδότης, κι εννοούσε φυσικά ότι για έξι μήνες θα αφήσει στην βιτρίνα του κεντρικού βιβλιοπωλείου το βιβλίο μου να το φάει η σκόνη.
«Σας διαθέτω και το βιβλιοπωλείο για λογοτεχνική βραδιά» ήταν η τελευταία του δελεαστική προσφορά.
Ευχαρίστησα κι έφυγα. Οι εμπειρίες μου ήταν τραυματικές θα έλεγα από το χώρο των εκδόσεων , οπότε είπα δεν ανοίγω ένα μπλογκ να εκδόσω στην οθόνη;
Και το έκανα.
Ώσπου ήρθε το πλήρωμα του χρόνου:
Ο Νικηφόρος

http://th-kitrinipoli.blogspot.com/

με παρότρυνε συνεχώς: «Κάνε μια έκδοση έλεγε και θα ράψω κοστούμι, θα έρθω στη ποιητική βραδιά να τα πω συγκριτικά».
Το λογάριασα αλλιώς το ζήτημα:
Ήθελα η έκδοση να `ναι πολύ λιτή, σε ιβουάρ χαρτί, με εξώφυλλο κανσόν που θα το διάλεγα μόνη μου. Ήθελα να σχεδιάσω μόνη το εξώφυλλο , βάζοντας το αγαπημένο μου ξυλόγλυπτο. Ήθελα περιορισμένο αριθμό αντιτύπων , όχι πάνω από εκατό. Ήθελα να το εικονογραφήσω, να το περιποιηθώ, να βάλω αφιερώσεις διαφορετικές , να το δέσω μόνη μου.
ΜΙΚΡΕΣ ΑΝΤΙΦΑΣΕΙΣ θα μου πείτε!

Ήθελα να εκδόσω και τέσσερα ενήλικα παραμύθια που διαβάζονται μετά τις δώδεκα (ανέκδοτες ποιητικές συλλογές).
Νικηφόρε, ράψε κοστούμι!


οπισθόφυλλο του "ΔΩΔΕΚΑ ΚΑΙ ΤΕΣΣΕΡΑ"